การมีส่วนร่วมของประชาชนในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: ศึกษาเชิงวิเคราะห์ในบริบทจังหวัดเชียงใหม่ ช่วง พ.ศ. 2535–2544
คำสำคัญ:
การมีส่วนร่วมของประชาชน, การปกครองส่วนท้องถิ่น, จังหวัดเชียงใหม่, ทุนทางสังคม, ธรรมาภิบาลบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์รูปแบบและระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในมิติการเมืองและมิติการบริหาร 2) อธิบายปัจจัยเชิงโครงสร้างที่เป็นอุปสรรคและส่งเสริมการมีส่วนร่วม และ 3) เสนอแนวทางเชิงนโยบายในการพัฒนากลไกการมีส่วนร่วมที่สอดคล้องกับบริบทเฉพาะของจังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ และการวิเคราะห์พหุกรณีศึกษาในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ช่วง พ.ศ. 2535–2544
ผลการศึกษาพบว่า
ในช่วงทศวรรษแห่งการเปลี่ยนผ่าน การมีส่วนร่วมของประชาชนเชียงใหม่มีความลักลั่นระหว่างมิติการเมืองและมิติการบริหาร โดยมิติการเมืองมีระดับการมีส่วนร่วมสูงผ่านการใช้สิทธิเลือกตั้ง แต่ในมิติการบริหารจัดการท้องถิ่นยังคงติดหล่มอยู่ในระดับการมีส่วนร่วมเชิงรูปแบบ (Tokenism) ตามแนวคิดของ Arnstein ปัจจัยเชิงโครงสร้างที่เป็นอุปสรรคสำคัญคือ วัฒนธรรมอำนาจนิยมในระบบราชการส่วนภูมิภาคและการขยายตัวของระบบอุปถัมภ์ท้องถิ่นที่เข้ามาครอบงำกระบวนการประชาคม แม้จังหวัดเชียงใหม่จะมีทุนทางสังคม (Social Capital) ที่เข้มแข็ง แต่ทุนดังกล่าวกลับเคลื่อนไหวขนานไปกับอำนาจรัฐโดยขาดการเชื่อมโยงเชิงสถาบันอย่างเป็นระบบ การศึกษาในครั้งนี้จึงเสนอแนะให้มีการปฏิรูปกลไกการประชาคมสู่พื้นที่กลางทางประชาธิปไตย (Deliberative Space) และการสร้างระบบงบประมาณแบบมีส่วนร่วมเพื่อเพิ่มอำนาจการตัดสินใจให้แก่ภาคประชาชนอย่างแท้จริง
เอกสารอ้างอิง
กมลทอง พัฒนาผล. (2543). การเมืองภาคประชาชน: บทเรียนจากเครือข่ายองค์กรชุมชนเชียงใหม่.สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
โกวิทย์ พวงงาม. (2544). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติมุมมองในอนาคต. วิญญูชน.
ชยันต์ วรรธนะภูติ. (2542). ประชาสังคม: ทัศนะจากนักวิชาการและนักปฏิบัติ. ศูนย์วิจัยและพัฒนารากฐานทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชาย โพธิสิตา. (2562). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ: คู่มือนักศึกษาและนักวิจัยสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 8). อมรินทร์ พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.
ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2541). วิวัฒนาการเศรษฐกิจหมู่บ้านในภาคเหนือของไทย. สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2544). การปกครองท้องถิ่นกับการบริหารราชการแผ่นดินไทย: อดีต ปัจจุบัน และอนาคต. คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2542). การปกครองท้องถิ่นกับการรัฐธรรมนูญ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
นรชิต จิรสิทธา. (2543). การกระจายอำนาจทางการคลังสู่ท้องถิ่นในประเทศไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2542). การสร้างธรรมาภิบาล (Good Governance) ในสังคมไทย. วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
ประหยัด หงส์ทองคำ. (2540). การปกครองท้องถิ่นไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2541). วิวัฒนาการการเมืองการปกครองไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุทัย เลาหวิเชียร. (2545). รัฐประศาสนศาสตร์: ลักษณะวิชาและมิติต่าง ๆ. คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225
Coleman, J. S. (1988). Social capital in the creation of human capital. American Journal of Sociology, 94, S95–S120.
Putnam, R. D. (1993). Making democracy work: Civic traditions in modern Italy. Princeton University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารล้านนาวิจัยปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.