วิถีชีวิตพระสงฆ์กับโภชนาการในสมัยพุทธกาล

บทคัดย่อ

วิถีชีวิตแบบพระสงฆ์เป็นวิถีชีวิตที่แตกต่างไปจากชาวโลกโดยทั่วไป พระสงฆ์เป็นผู้ขอ ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย สันโดษ ยินดีเท่าที่ได้มา ไม่เก็บสะสมปัจจัย เป้าหมายสูงสุดของพระสงฆ์คือนิพพาน พระสงฆ์พึ่งพาอาศัยชาวบ้านผู้มีศรัทธา ฉะนั้นพระสงฆ์และชาวบ้านมีความเกี่ยวพันและพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน พระสงฆ์ยังมีบทบาทเป็นผู้นำทางชีวิตของชาวบ้าน เป็นผู้นำชาวบ้านพ้นจากความทุกข์ อาหารของพระสงฆ์ในสมัยพุทธกาลมาจากการเที่ยวบิณฑบาต และการกินของพระสงฆ์ก็ทำให้เกิดปัญหาต่างๆ เช่นทำให้สังคมและชาวบ้านเดือนร้อนเพราะการกินของพระสงฆ์ ปัญหาทางร่างกายของพระสงฆ์ที่เกิดจากการกินที่ไม่เหมาะสม พระพุทธเจ้าเลยยกสิกขาบทโภชนาการขึ้น เพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดจากการกินของพระสงฆ์ และรักษาความศรัทธาและความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา แต่เมื่อเข้าสู่สังคมสมัยใหม่ สิกขาบทโภชนาการบางข้ออาจไม่สามารถเข้ากับสังคมได้ บางข้ออาจมีความขัดแย้งกับกฎระเบียบทางสังคม และทำให้พระสงฆ์ละเมิดพระวินัยอย่างมาก