การเรียนรู้และแนวทางปฏิบัติเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งด้านศีลธรรมของชุมชนในจังหวัดแพร่
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ ๑) เพื่อศึกษากระบวนการเรียนรู้ตามหลักพระพุทธศาสนา ของชุมชนในจังหวัดแพร่ และ ๒) เพื่อศึกษาองค์ความรู้และหลักพุทธธรรมในการเสริมสร้าง ความเข้มแข็งของชุมชนในตําบลน้ําชําจังหวัดแพร่ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การ ศึกษาวิจัยในเชิงเอกสาร และการสัมภาษณ์เชิงลึก ประชากรและกลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ๔ ชุมชน คือ ๑. ชุมชนบ้านทุ่งน้าว ๒. ชุมชนบ้านแม่ทราย ๓. ชุมชนบ้านห้วยม้า ๔. ชุมชนบ้านดอน มูล จํานวน ๒๐ รูป/คน คณะผู้วิจัยใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลจากการศึกษาวิเคราะห์เอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก แล้วทําการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า จากการสัมภาษณ์ชีวิตและผลงานเจ้าอาวาส ส่วนใหญ่เป็นผู้ที่มีความ ใกล้ชิดพระพุทธศาสนาโดยการบรรพชาอุปสมบททั้งสิ้นตลอดถึงมีความเกี่ยวข้องกับชุมชนใน การเทศนาอบรมประชาชนในจังหวัดแพร่มาไม่ต่ํากว่า ๕ – ๑๐ ปีขึ้นไป มีความเชี่ยวชาญใน พระไตรปิฎกและเทศนาคําสอนท้องถิ่นส่วนใหญ่เป็นนักวิชาการ นักการเมือง มัคคทายก กรรมการวัด และประชาชนทั่วไป ประกอบด้วย ๔ วัดคือ ๑. วัดสุนทรนิวาส ๒. วัดทุ่งน้าว ๓. วัดแม่ทราย ๔.วัดดอนมูล มีบทบาทในการส่งเสริมสนับสนุนกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาของวัดไม่ ต่ํากว่า ๕-๑๐ ปี
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
ฉวีวรรณ สุวรรณาภา และคณะ. “การมีส่วนร่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดแพร่”,รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๙.
เดือน คําดี. ศาสนศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, ๒๕๔๕.
ประเวศ วะสี. “เศรษฐกิจพอเพียง : ข้อเสนอสู่การปฏิบัติ” ในมิติทางวัฒนธรรมในยุคเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร องค์การมหาชน, ๒๕๔๔.
ประเวศ วะสี. การพัฒนาพลังสร้างสรรค์องค์กร. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์หมอชาวบ้าน, ๒๕๔๐.
ปรีชา ช้างขวัญยืน. ธรรมรัฐ-ธรรมราชา. พิมพ์ครั้งที่ ๑ กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๒.
พระไพศาล วิสาโล. พุทธศาสนาไทยในอนาคต : แนวโน้มและทางออกจากวิกฤต. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์, ๒๕๔๖.
พระธรรมปิฏก (ป.อ. ปยุตโต). พุทธรรม. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๓.
พระมหาวิโรจน์ คุตฺตวีโร. รายงานการวิจัย เรื่องการปฏิบัติหน้าที่ต่อสังคมด้านการพัฒนาจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย ส่วนกลาง. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://newtdc.thailis.or .th/docview.aspx?tdcid=๓๙๙๙๒, [๗ กรกฎาคม ๒๕๕๙].
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑-๑๑. สังคมไทยเข้าสู่ยุคโลกาภิวัตน์ในศตวรรษที่ ๒๑ นี้. เอกสารอัดสําเนา, ๒๕๕๔.
อนุช อาภาภิรม. โลกทรรศน์เยาวชน. กรุงเทพฯ : กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ, ๒๕๔๕.