KNOWLEDGE MANAGEMENT AND THE CREATIVE PROCESS IN COMMUNITY PRODUCTS OF THE LIVELIHOOD COMMUNITY IN PHRAE PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study was conducted with 3 main objectives: 1. To investigate the body of knowledge concerning right livelihood communities’ products of Phrae province, 2. To study the model and processes of product creation of the right livelihood communities of Phrae province, and 3. To present the body of knowledge and product creation processes of the right livelihood communities of Phrae province. Applying qualitative research, the qualitative data were gathered from related books, documents, textbooks, and research. The in-depth interview was also used to collected data from 32 key informants, consisting of community leaders and entrepreneurs.
The findings indicated as follows.
The knowledge management of right livelihood communities was conducted in 4 areas of Phrae province: Moh Hom products of Tung Hong community, teak products of Don Moon community, wickerwork of Kah Ngam community, and teak products of Bouk Pong community. It consisted of 5 processes: knowledge identification, knowledge creation and acquisition, knowledge organization, Knowledge sharing, and knowledge utilization.
The model of product creation consisted of 5 processes: 1. Creation process-materials and instruments were provided in order to produce the products, 2. Designing process the products were redesigned based on identities of the former products, 3. Product development process the participation of government organizations, 4. Learning process knowledge and skills were transferred to family members and people in communities through learning centers of each area, and 5. Network creation process the network creation in upstream, midstream, and downstream levels.
The presentation of the body of knowledge and production processes of right livelihood communities’ products of Phrae province was based on the history, background, and product development in past and present times. Nowadays, it is mostly seen as a rise in economic worth rather than practical usage to enhance the quality of life of people living in communities.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.References
กรมพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย.(2561). รายงานประจำปี 2561. กรุงเทพฯ : กรมการพัฒนาชุมชน.
กองการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมองค์การบริหารส่วนตำบลราชสถิต. (2558). ภูมิปัญญาท้องถิ่น.
กีรติ ยศยิ่งยง. (2550). การจัดการความรู้ในองค์การและกรณีศึกษา. กรุงเทพ ฯ : ธรรกมลการพิมพ์.
จักรพันธ์ โสมะเกษตริน. (2551). การจัดการภูมิปัญญาท้องถิ่นศรีสะเกษ เพื่อการแข่งขันอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ : สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
พรธิดา วิเชียรปัญญา. (2557). การจัดการความรู้พื้นฐานและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ : เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
ประเวศ วะสี. (2552). แนวทางใหม่ในการพัฒนาประเทศ สร้างสัมมาชีพเต็มพื้นที่ การมีสัมมาชีพเต็มพื้นที่คือรากฐานของความร่มเย็นเป็นสุข. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุน.
สำนักงานจังหวัดแพร่ กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดแพร่ (พ.ศ. 2561-2564).
พระราชสิทธิเวที และคณะ. (2562). การส่งเสริมกระบวนการแห่งสัมมาชีพของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดพิจิตร. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 6(1), 101-113.
เบญจวรรณ ใสหวาน และคณ. (2562). การจัดการความรู้เพื่อสร้างคุณค่าและมูลค่าเพิ่มแก่ผลิตภัณฑ์ชุมชนสาหรับวิสาหกิจชุมชน. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 3(2), 137-147.
รวิธ รัตนไพศาลกิจ. (2564). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามกระบวนการคิดเชิงออกแบบเพื่อการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 25(1), 119-136.
