การจัดการแหล่งเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวิหารเทพสถิตพระกิติเฉลิม จังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของบทความวิจัยนี้ เพื่อ 1) ศึกษาการจัดการแหล่งเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวิหารเทพสถิตพระกิติเฉลิม จังหวัดชลบุรี และ 2) เปรียบเทียบการจัดการแหล่งเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงศาสนาตามทัศนะของนักท่องเที่ยวชาวไทย การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยววิหารเทพสถิตพระกิติเฉลิม จังหวัดชลบุรี ใช้สูตรของ Cochran และเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ จำนวน 400 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยส่วนใหญ่มีวัตถุประสงค์ในการมาท่องเที่ยว คือ เพื่อกราบไหว้ สิ่งบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ การจัดการแหล่งเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวัดจีน ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (= 3.47) โดยด้านสถานที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (= 3.95) ในประเด็นสถาปัตยกรรมจีนสวยงามและมีคุณค่า และโบราณสถานที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ทางศาสนา รองลงมาคือ ด้านกิจกรรมของแหล่งท่องเที่ยว ด้านแหล่งข้อมูลข่าวสาร ด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านบุคลากร และด้านการเข้าถึง ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบการจัดการแหล่งเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงศาสนาพุทธสถานวัดจีน พบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีอาชีพ และรายได้แตกต่างกัน มีทัศนะเกี่ยวกับการจัดการแหล่งเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวิหารเทพสถิตพระกิติเฉลิม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
พระมุนินทร์ มุนินฺทโร (กองจันทร์ดี). (2561). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดในอำเภอบางพลีจังหวัดสมุทรปราการ. (สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาธัชธร สิริมงฺคโล (มาตรา). (2556). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดหนองแวง (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสมุห์อนุรักษ ธีรสกฺโก (ชางเมือง). (2554). การพัฒนาวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงพุทธในจังหวัดสมุทรสาคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสังฆรักษ์สาธร ปุญเญสิโก. (2561). การพัฒนากลยุทธ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยตามหลักพุทธบริหารการศึกษาในประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 6(4), 1475-1489.
นภวรรณ ฐานะกาญจน์ พงษ์เขียว และคณะ. (2561). พฤติกรรมการรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมของผู้มาเยือนอุทยานแห่งชาติปางสีดา. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 11(1), 1707-1720.
มนชนก จุลสิกขี. แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาวัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา. 21(2), 203-210.
Cochran, W.G. Sampling Techniques. 3d ed. New York : John Wiley and Sons Inc, 1977.
