บทบาทด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

Main Article Content

พระวัชระ สีลสุทฺโธ

บทคัดย่อ

งานวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวกับบทบาทด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระสงฆ์ 2) ศึกษาบทบาทด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 3) ศึกษาผลการดำเนินงานด้านการสาธารณสงเคราะห์ของภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลหลัก เป็นการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive selectiou) จำนวน 10 รูป/คน โดยทำการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณา


ผลการศึกษาพบว่า


1) แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวกับบทบาทด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระสงฆ์ พบว่า พระสงฆ์มีบทบาทและมีหน้าที่เป็นผู้นำชุมชน เป็นศูนย์รวมทางด้านจิตใจ และมีส่วนร่วมในการชักชวนประชาชนให้เข้ามามีส่วนร่วมในการจัดกิจกรรมร่วมกับสังคม ช่วยเหลือสังคมตามบทบาทและหน้าที่ของพระสงฆ์


2) บทบาทด้านสาธารณสงเคราะห์ของพระสงฆ์ของพระภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) ที่มีต่อสาธารณชน ได้แก่ ด้านกิจกรรมที่วัดจัดเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ด้านกิจกรรมช่วยพัฒนาชุมชนและสังคม ด้านการสร้างสาธารณสมบัติ ด้านการช่วยเหลือประชาชนที่ประสบภัย และด้านการจัดพื้นที่ในวัดเพื่อให้บริการแก่ประชาชน


3) ผลการดำเนินงานด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) ได้แก่ การตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ 13 เพื่อจัดค่ายพุทธบุตร ให้กับนักศึกษา เพื่อปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรมให้กับนักศึกษาให้ถึงพร้อมด้วยกาย วาจา ใจ และผลงานของท่านเป็นที่ประจักษ์และยอมรับจากทุกภาคส่วน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สีลสุทฺโธ พ. (2020). บทบาทด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 6(1), 74–87. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jgrp/article/view/4580
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา. (2528). พระราชบัญญัติ กฎ ระเบียบและคำสั่งของคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา.

กิรติ ศรีวิเชียร. (2526). การพัฒนาวัดของกรมการศาสนา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์กรมศาสนา.

คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2551). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

จำนง อดิวัฒนสิทธิ์ และคณะ. (2551). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญฃ). (2540). เอกสารประกอบคำบรรยายเรื่องการคณะสงฆ์และการพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมญาณมุนี (กิตติ กิตฺติทินฺโน). (2526). วัดจะช่วยชาวบ้านได้อย่างไร การแสวงหาเส้นทางการพัฒนาชนบทของพระสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร : เอกสารอัดสำเนา.

พุทธทาส อินทปัญโญ. (2538). ธัมมิกสังคมนิยม. กรุงเทพมหานคร : สยามประเทศ.

ภัทรพร สิริกาญจน์. (2535). “หน้าที่ของพระสงฆ์ตามพุทธบัญญัติ : แนวคิดและบทบาทของพระคำเขียน สุวณฺโณ ในการพัฒนาชุมชน”. งานวิจัยจากทุนสนับสนุนของสถาบันไทยคดีศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุทธิพงศ์ ตันตยาพิศาลสุทธิ์. (2541). พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ กฎกระทรวง กฎมหาเถรสมาคม พร้อมด้วยระเบียบและคำสั่งมหาเถรสมาคมเกี่ยวกับการคณะสงฆ์และการศาสนา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์กรมการศาสนา.