แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักไตรสิกขาสําหรับผู้ต้องขัง เรือนจําจังหวัดน่าน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ (๑) เพื่อศึกษาหลักไตรสิกขาในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท (๒) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ต้องขัง เรือนจําจังหวัดน่าน (๓) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตด้านศีล ด้านสมาธิ และด้านปัญญาตามหลักไตรสิกขา สําหรับผู้ต้องขัง เรือนจําจังหวัดน่าน
การวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยศึกษาข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งการสังเกตการณ์และการสัมภาษณ์เชิงลึกเจ้าหน้าที่และผู้ต้องขังเรือนจําจังหวัดน่าน จํานวน ๔๕ คน โดยใช้เทคนิควิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ
ผลการวิจัยพบว่า หลักไตรสิกขาในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาทประกอบด้วยศีล สมาธิ และปัญญา เป็นหลักการศึกษาและปฏิบัติแบบบูรณาการเพื่อฝึกกาย วาจา และยกระดับจิตใจและสติปัญญาให้สูงขึ้น ส่งผลให้เกิดคุณภาพชีวิตทั้งในระดับปัจเจกและระดับสังคม
ปัญหาและอุปสรรคการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้ต้องขังเรือนจําจังหวัดน่าน พบว่า ผู้ต้องขังส่วนใหญ่ ยังขาดการพัฒนาด้านพฤติกรรมโดยเฉพาะการมีวินัย ด้านจิตใจโดยเฉพาะความเครียดและวิตกกังวล และด้านปัญญาโดยเฉพาะความรู้ที่จําเป็นต่อการดํารงชีวิตให้เป็นสุข นอกจากนี้ยังมีอุปสรรคภายนอก เช่น ขาดแคลนอาคารสถานที่ในการใช้จัดกิจกรรมที่เหมาะสม เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานมีน้อยและปฏิบัติงานหลายหน้าที่ การฝึกอบรมที่ต้องรับมือกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักไตรสิกขาสําหรับผู้ต้องขัง เรือนจําจังหวัดน่าน พบว่า มีการจัดกิจกรรมเพื่อพัฒนาด้านพฤติกรรมตามหลักศีล โดยจัดกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อการฝึกระเบียบวินัย การพัฒนาจิตโดยการปฏิบัติสมาธิ เช่น ปฏิบัติสมาธิตามหลักสูตรสัคคสาสมาธิ และด้านปัญญาเป็นการจัดหลักสูตรการศึกษาเพื่อให้เกิดความรู้ทั้งทางโลกและทางธรรม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
ฌาน ตรรกวิจารณ์. “การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงพุทธ”. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคําแหง, ๒๕๕๐.
บุญทัน ดอกไธสง และธเนศ ต่อมชะเอม. กระบวนการและวิธีการพัฒนาจิตใจเพื่อพัฒนาสังคมไทย. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์รัชดา ๘๔ แมเนจเม้นท์, ๒๕๓๙.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). พุทธธรรม ฉบับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ ๔๒. กรุงเทพฯ : ผลิธัมม์, ๒๕๕๘.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). ธรรมกับการพัฒนาชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ ๓,๕. กรุงเทพฯ : บริษัทสหธรรมิก จํากัด, ๒๕๕๕.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). พุทธธรรมกับการพัฒนาชีวิต. กรุงเทพฯ : ธรรมสภา, ๒๕๔๐.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). ทศวรรษธรรมทัศน์พระปิฎก หมวดศึกษาศาสตร์. กรุงเทพฯ : ธรรมสภา, ๒๕๔๓.
พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). พระพุทธศาสนาไทยในยุคโลกาภิวัตน. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ : มูลนิธิพุทธธรรม ๒๕๓๙ อ้างในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่ ๒๓ ฉบับที่ ๔๑, ๒๕๓๙.
พระมหาโยทิน ละมูล. “บทบาทพระสงฆ์ในฐานะทรัพยากรมนุษย์และนักพัฒนาทรัพยากรมนุษย์”. วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์. ๒๕๔๕, หน้า ๒๙-๓๐,๑๓๖.
พิชญรัชต์ บุญช่วย. “การศึกษากระบวนการสร้างภาวนา ๔ โดยใช้หลักไตรสิกขา”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. ๒๕๔๙, หน้า ๔๙.
สมเด็จพระมหาธีรญาณมุนี (สนิท เขมจารี). ชีวิต. กรุงเทพฯ : จิตตภาวัน มูลนิธิอภิธรรม มหาธาตุวิทยาลัยพิมพ์. ๒๕๒๕), หน้า ๒๗๓.
ศิริศักดิ์ นันตี. การบูรณาการการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามทฤษฎีตะวันตก กับหลักการทางพระพุทธศาสนา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่ ๒๓ ฉบับที่ ๔๑ มกราคม - เมษายน ๒๕๕๘, หน้า ๘๘.
สุมานพ ศิวารัตน์. การพัฒนาคุณภาพชีวิตด้วยไตรสิกขา. บทความวิชาการ สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๖๑, หน้า ๔๕.
วิมลฤดี กุลอรรฆย์. “ผลของการฝึกสมาธิที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับประถมศึกษาชั้นปีที่ ๕”, หน้า ๙๖.