วัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเทศบาลตําบลเวียงสา อําเภอเวียงสา จังหวัดน่าน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาระดับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเทศบาลตําบลเวียงสา อําเภอเวียงสา จังหวัดน่าน 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างอปริหานิยธรรม 7 กับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเทศบาลตําบลเวียงสา อําเภอเวียงสา จังหวัดน่าน 3. เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรค และข้อเสนอแนะแนวทางพัฒนา วิธีดําเนินการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ได้แก่ การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล กลุ่มตัวอย่าง จํานวน 343 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสําคัญ จํานวน 9 รูปหรือคน ใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท
ผลการวิจัย พบว่า ระดับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเทศบาลตําบลเวียงสา อําเภอเวียงสา จังหวัดน่าน 1) ด้านหลักอปริหานิยธรรม 7 ภาพรวม มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก สําหรับรายด้าน พบว่า ด้านเคารพนับถือผู้อาวุโส อยู่ในระดับมาก และด้านพร้อมเพรียงกันประชุม อยู่ในระดับปานกลาง 2) ระดับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเทศบาลตําบลเวียงสา ภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง สําหรับรายด้าน พบว่า ด้านมีจิตสํานึกทางการเมือง อยู่ในระดับมาก และด้านตื่นตัวทางการเมือง อยู่ในระดับน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างหลักอปริหานิยธรรม 7 กับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเทศบาลตําบลเวียงสา มีระดับค่อนข้างสูง (R=.739**) ปัญหา อุปสรรค พบว่า ประชาชนบางส่วนยังขาดความรู้ความเข้าใจในการใช้สิทธิเสรีภาพทางการเมือง และบทบาททางการเมืองและนโยบายของตัวผู้นําท้องถิ่น สําหรับข้อเสนอแนะ ควรจัดให้มีการให้ความรู้ความเข้าใจเรื่องข่าวสารทางการเมืองและเรื่องสิทธิในการเลือกตั้ง และประโยชน์ของการเข้าร่วมท้องถิ่น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร พัฒนะโชติ. (2563). วัฒนธรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในอําเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (สารนิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ และธารงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์. (2552). ปฏิวัติ 2475, กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโครงการตําราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ณัฐมน หมวกฉิม และ จิรเดช ทังสุบุตร. (2563). การพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนไทยเขตวังทองหลางกรุงเทพมหานคร. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 3(1), 24-31.
ดวงแก้ว สหัสโชติ. (2562). การเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของประชาชนในพื้นที่เทศบาลตําบลบ้านค่าย อําเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา. 13(3), 166-180.
ธัชชนันท์ อิศรเดช. (2565). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารสังคมศาสตรและมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 7(1), 495-494.
ประกอบ กรรณสูตร. (2542). สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : ด่านสุทธาการพิมพ์.
ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้งประจําเทศบาลตําบลเวียงสา. (2564). เทศบาลตําบลเวียงสา. (28 มีนาคม 2464).
พระขจรศักดิ์ กิตฺติวุฑฺโฒ. (2562). การบริหารงานตามหลักอปริหานิยธรรมของเทศบาลนครตรัง จังหวัดตรัง. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์. 2(2), 20.
พระคารณ อติภทฺโท (ทองน้อย). (2562). การบริหารจัดการเชิงเครือข่ายเศรษฐกิจชุมชนของกลุ่มเกษตรกรผู้ปลูกข่าตามหลักอปริหานิยธรรมในเขตเทศบาลตําบลทุ่งน้อย อําเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดคณิศร ขนฺติพโล (รัตนทองพันธ์). (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในเขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 6(2), 66-74.
พระมหาทัศน์พงษ์ ชยเมธี (กลิ่นศรีสุข). (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในการปกครองส่วนท้องถิ่น ในอาเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาโสภณ กิตฺติโสภโณ. (2562). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรมในการบริหารขององค์การบริหารส่วนตําบลโคกมน อําเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. 2(1), 22-31.
พระอธิการวรวุฒิ สุเมโธ (มีธรรม). (2563). พฤติกรรมของประชาชนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผูแทนราษฎร พ.ศ. 2562 ในจังหวัดนครราชสีมา เขตเลือกตั้งที่ 5 (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิสิฐพงศ์ สีดาว. (2563). การมีส่วนร่วมวัฒนธรรมทางการเมืองของนักศึกษาสังกัดอาชีวศึกษา จังหวัดสมุทรสาคร. วารสาร มมร. วิชาการล้านนา. 9(1), 35-36.
พีระพงศ์ สุจริต, พันธ์พีรดาว หมัดอ่าดัม และปาริชาติ ชุมพงศ์. (2561). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของประชาชนใน อําเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. 12(1), 212-220.
ไพวรรณ ปุริมาตร. (2563). การเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 7(12), 57-67.
รัตนา สารักษ์. (2563). การส่งเสริมวัฒนธรรมการเมืองของประชาชนใน อําเภอนิคมพัฒนา จังหวัดระยอง (สารนิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมบัติ เจนสระคู. (2561). การบริหารโรงเรียนของผู้บริหารตามหลักอปริหานิยธรรม 7 โรงเรียนการกุศลของวัดทางพระพุทธศาสนาในเขตจังหวัดร้อยเอ็ด, วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์. 1(2), 24-25.
สุขุม นวลสกุล และวิศิษฐ์ ทวีเศรษฐ. (2559). การเมืองและการปกครองไทย. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคําแหง.
สุทน ทองเล็ก. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนจังหวัดสระแก้วในการเลือกตั้งทั่วไป ปี พ.ศ. 2562. วารสารสิรินธรปริทรรศน์. 22(1), 155-156.
Hinkle, D.E.. (1998). Applied Statistics for the Behavioral Sciences. Boston : Houghton Mifflin. p. 118.
