จริยธรรมกับความเป็นครู

บทคัดย่อ

บทความทางวิชาการ เรื่อง จริยธรรมกับความเป็นครู ฉบับนี้ เป็นบทความที่สะท้อน ให้เห็นถึงการจัดการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ที่กำหนดให้ต้องเป็นไปเพื่อพัฒนาคน ให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ทั้งร่างกาย จิตใจ สติปัญญา ความรู้ คุณธรรม มีจริยธรรม และวัฒนธรรมในการดำรงชีวิต สามารถอยู่กับผู้อื่นได้อย่างมีความสุข และการจัดกระบวนการเรียนรู้ให้สถานศึกษาและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดการเรียนการสอน ให้ผสมผสานสาระความรู้ต่าง ๆ อย่างได้สัดส่วนสมดุลกัน โดยเฉพาะการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรม ค่านิยมที่ดีงาม และคุณลักษณะอันพึงประสงค์ให้แก่เยาวชน ปัจจุบันสังคมมีการแข่งขันกันสูง มีการแก่งแย่งทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่อย่างจำกัด ประชาชนมีจำนวนมากขึ้น สภาพเศรษฐกิจฝืดเคือง ความหลากหลายของวัฒนธรรมต่างชาติ และนวัตกรรมอยู่ในสภาพที่ก้าวกระโดด ทำให้พ่อแม่ต้องแข่งขันกันประกอบอาชีพ จึงไม่มีเวลาที่จะเลี้ยงดูบุตรหลาน เด็กบางคนถูกผู้ปกครองทอดทิ้งเพื่อไปทำงานในต่างถิ่นหรือถูกเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย จึงทำให้เด็กมีปัญหา ทั้งสุขภาพจิต สุขภาพกาย การเรียน โดยเฉพาะด้านคุณธรรมจริยธรรม

จะเห็นได้ว่าทั้งพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ และผู้ที่รับผิดชอบการจัดการศึกษานั้น มีความปรารถนาดีในการจัดการศึกษาเพื่อให้ ผู้เรียนได้เรียนดี เรียนเก่ง มีความรู้คู่คุณธรรมสักเท่าใด ก็ยังไม่ทำให้ผู้เรียนมีคุณธรรมจริยธรรม และบรรลุจุดประสงค์เท่าที่ควรได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะทำให้ผู้เรียนมีความรู้คู่คุณธรรมและจริยธรรมได้ คือ “ครูนั่นเอง” ครูนอกจากจะสอนเก่ง มีใบประกอบวิชาชีพ และมีความรู้แล้ว ต้องมีคุณธรรม จริยธรรมเป็นแบบอย่างที่ดี มีความเป็นครูสูง

ดังนั้น จึงจำเป็นที่ครูต้องมีปรัชญาและจริยธรรมที่เสริมเพิ่มความเป็นครูในด้านปรัชญานั้น ควรที่จะยึดหรือยืนอยู่ตรงจุดที่มีดุลยภาพ คือ ตรงจุดกึ่งกลางแห่งกระแสโลกาภิวัฒน์ ทั้งนี้เพื่อกระตุ้นให้เกิดความรวดเร็ว และชะลอความเร็วเกินขนาดจนอาจเป็นอันตรายได้ในด้านจริยธรรม โดยสามัญสำนึก ทุกคนย่อมตระหนักได้เองว่า อะไรดีไม่ดี ควรหรือไม่ควร ถ้าคนนั้นผ่านการกล่อมเกลาทางสังคมมาระดับหนึ่งแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่เป็นครูได้ผ่านการกล่อมเกลา และกรองมาแล้วหลายระดับและหลายครั้ง ย่อมทราบโดยสามัญสำนึกแน่นอนว่าอะไรดีควรทำตามหน้าที่ นั่นหมายความว่า จริยธรรม เป็นสิ่งที่ต้องมีอยู่ประจำใจของครู ทุก ๆ คน จึงจะทำให้เด็กหรือเยาวชนเป็นคนดีอยู่รอดในสังคมได้