ถอดบทเรียนการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลและเทคโนโลยีด้านการศึกษาให้แก่ผู้เรียนโดยบัณฑิตจบใหม่ ภายใต้โครงการ “อว. สร้างงาน เฟส 2”

วีระนุช แย้มยิ้ม; ภัทร์ สารทสินธุ์; ปิยะนุช เหลืองาม; สมยงค์ สีขาว

ผู้แต่ง

วีระนุช แย้มยิ้ม คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
ภัทร์ สารทสินธุ์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
ปิยะนุช เหลืองาม คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
สมยงค์ สีขาว คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

คำสำคัญ:

การพัฒนาทักษะ, พลเมืองดิจิทัล, เทคโนโลยีการศึกษา

บทคัดย่อ

บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอผลการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลและเทคโนโลยีด้านการศึกษาให้แก่ผู้เรียนโดยบัณฑิตจบใหม่ ภายใต้โครงการ “อว. สร้างงาน เฟส 2” โดยมีเครื่องมือในการถอดบทเรียนคือแบบสอบถามความคิดเห็น การสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ปฏิบัติงานและตัวแทนสถานศึกษา โดยมีผลการศึกษาคือ

1. ภาพรวมของการดำเนินงานมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 93.20 โดยแผนงานด้านการศึกษาคือการพัฒนาทักษะนักเรียนด้านสื่อดิจิทัล การรู้เท่าทันสื่อ การใช้สื่อเพื่อการเรียนการสอนอย่างมีคุณภาพ โดยผู้ปฏิบัติงานมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นเมื่อได้รับการ up skill - re skill หรือการอบรมแนวคิดและแนวปฏิบัติด้านเทคโนโลยีการศึกษาและพลเมืองดิจิทัล และในประเด็นที่สำคัญคือโครงการนี้ไม่มั่นคงเนื่องมาจากเป็นการจ้างปฏิบัติงานเพียงชั่วคราว จึงอยากให้มีโครงการแบบต่อเนื่องหากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรค โควิด-19 ยังไม่ลดลง

2. การสะท้อนผลการศึกษาปรากฏว่าโครงการนี้มีส่วนสำคัญในการสนับสนุนคุณครูที่มีอายุงานสูง เพราะยังไม่สามารถปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี และยังเสริมทักษะให้กับผู้เรียนได้ดี แต่ควรแยกกลุ่มทำงานตามความชำนาญเพื่อให้ได้ผู้ทำงานที่มีประสิทธิภาพ และควรมีระยะเวลาในการจ้างงานให้มากกว่านี้เพื่อผลผลิตในระยะยาวที่จะส่งผลต่อคุณครู และนักเรียนมีความรู้ที่ถูกต้องและมีประสิทธิภาพมากขึ้น

เอกสารอ้างอิง

กองสถิติพยากรณ์ สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2563). โครงการสำรวจผลกระทบจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ในประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2564 จากhttp://ittdashboard.nso.go.th/covid19survey.php

ฉัตรพงศ์ ชูแสงนิล. (2561). ยุคแห่งพลเมืองดิจิทัล. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2564 จากhttps://www.scimath.org/article-technology/item/8659-2018-09-11-07-58-08

ชาคร เลิศนิทัศน์ และ สมชัย จิตสุชน. (2563). ความเปราะบางของประชาชนกลุ่มเปราะบางภายใต้โควิด-19. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2564 จาก https://tdri.or.th/2020/06/impact-of-covid19-on-vulnerable-groups/#_ftn2

โชษิตา ศิริมั่น. (2564). ทักษะการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารในภาวะวิกฤตโควิด-19 ของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31. รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา “สู่ชีวิตวิถีใหม่ ด้วยงานวิจัย ทางสุขภาพและการบริการ”. 407-416.

พระพรหมพิริยะ ถาวโร (มาลัยรักษ์). (2564). ครูมืออาชีพกับการศึกษาไทยยุคสังคม New normal. รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 7 “วิถีพุทธ วิถีชุมชน รากฐานชีวทัศน์เชิงสังคมล้านนา ในสังคมวิถีใหม่”. 1-11.

ภูษิมา ภิญโญสินวัฒน์. (2563). จัดการเรียนการสอนอย่างไรในสถานการณ์โควิด-19 : จากบทเรียนต่างประเทศ สู่การจัดการเรียนรู้ของไทย. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2564 จาก https://tdri.or.th/2020/05/examples-of-teaching-and-learning-in-covid-19-pandemic/

วิชัย วงศ์ใหญ่ และ มารุต พัฒผล. (2563). จากการเรียนรู้ออนไลน์ สู่การสร้างสรรค์นวัตกรรม. พิมพ์ครั้งที่ 1 กรุงเทพฯ : ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

สุชาติ พรชัยวิเศษกุล. (2564). ผลกระทบการแพร่ระบาดโควิด-19 สถานการณ์การว่างงานและแนวทางรับมือ. เรียกใช้เมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2565 จาก https://www.doe.go.th

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). สภาวะการศึกษาไทย 2561/2562 การปฏิรูปการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา