การประเมินผลรูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญาของนักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลรูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญาของนักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน ซึ่งประกอบไปด้วย 1) ความรู้ความเข้าใจการออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอน 2) ทักษะการออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอน และ 3) เจตคติต่อวิชาชีพครู การทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน เป็นขั้นตอนตั้งแต่ ขั้นที่ 1 การเตรียมการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอน ไปจนถึงขึ้นที่ 2 ดำเนินการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอน ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน ที่เรียนในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีน คณะครุศาสตร์ ในสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มภาคเหนือ จำนวน 4 แห่ง จำแนกเป็นกลุ่มทดลอง จากการจับฉลากนักศึกษาเอกภาษาจีน ชั้นปีที่ 4 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย ที่ได้รับการสอนตามรูปแบบที่ผู้วิจัยได้พัฒนาขึ้น 30 คน และ กลุ่มควบคุม จากการจับฉลากนักศึกษาเอกภาษาจีน ชั้นปีที่ 4 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย ที่ได้รับการสอนแบบปกติ จำนวน 30 คน
ผลการวิจัย พบว่า การประเมินผลรูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูวิชาเอกการสอนภาษาจีน พบว่า
1. กลุ่มทดลองที่เป็นนักศึกษาวิชาชีพครูที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา มีค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้ความเข้าใจการออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอนโดยรวม สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้
2. กลุ่มทดลองที่เป็นนักศึกษาวิชาชีพครู ที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา มีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะ การออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอนโดยรวม ในวิชาเอกคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ สังคมศึกษา ภาษาไทย และภาษาอังกฤษ และในทุกวิชาเอก สูงกว่ากลุ่มควบคุม ที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้
3. กลุ่มทดลองที่เป็นนักศึกษาวิชาชีพครู ที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนเจตคติต่อวิชาชีพครู โดยรวม สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กัว เซ่าเหมย. (2560). เรียนภาษาจีนให้สนุก. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คส์.
ทิศนา แขมมณี. (2560). การจัดการเรียนรู้โดยผู้เรียนใช้การวิจัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นันทวัน สวัสดิ์ภูมิ. (2540). เส้นทางในการพัฒนาครูนักวิจัย : การวิจัยรายกรณีของครูดีเด่นระดับประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง. (2551). งานวิจัยด้านการรับใช้สังคม : การขับเคลื่อนการศึกษาสำหรับชาวจีน. อุตรดิตถ์ : สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
วัชรี เหล่มตระกูล. (2549). การพัฒนาโปรแกรมพัฒนาสมรรถภาพการสอนแบบเน้นกระบวนการคิดตามแนวทฤษฎีสติปัญญาสามศรสำหรับครูประจำการ (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไล แสงเหมือนขวัญ. (2544). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะด้านคุณธรรมที่ประเมินโดยตนเอง ครูผู้สอนและเพื่อนร่วมชั้นเรียน (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สถาบันภาษาจีน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). บริหารงานการพัฒนาศักยภาพบุคคลเพื่อความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ : บริษัท ซัคเซส มีเดีย จำกัด.
สำนักงานสภาราชภัฏ. (2545). มาตรฐานการผลิตครู คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏ. กรุงเทพฯ : เอส แอนด์ จี กราฟฟิค.
Collins, Brown and Holum. (1987). Cognitive apprenticeship: Making thinking visible. American Educator, 15 (3), 6-11, 38-39.
Collins, A., Brown, J.S., and Newman, S.E. (1987). Situated Cognition and the Culture of Learning. Educational Researcher, 18(1), 32-42.
Corlett. (2001). Situated cognition : Social, semiotic, and psychological perspectives. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associated.
Manuel. (2005). Learning and instruction – theory into practice. 3rded. Upper Saddle River, NJ : Merrill.
Walker, D. P. (2015). Enhancing problem solving disposition, motivation and skills through cognitive apprenticeship. Doctoral Dissertation, Department of Technology Education, Graduate School, North Carolina State University
