การประเมินผลรูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญาของนักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน

จันทร์จิรา ชัยภมรฤทธิ์; เกศราพรรณ พันธุ์ศรีเกตุ คงเจริญ; ลำไย สีหามาตย์; วิไลภรณ์ ฤทธิคุปต์; อดิเรก นวลศรี

ผู้แต่ง

จันทร์จิรา ชัยภมรฤทธิ์ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา
เกศราพรรณ พันธุ์ศรีเกตุ คงเจริญ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา
ลำไย สีหามาตย์ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา
วิไลภรณ์ ฤทธิคุปต์ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา
อดิเรก นวลศรี โรงเรียนภาษาและวัฒนธรรม ก้าวหน้า อาจารย์ไห่ หยาง

คำสำคัญ:

รูปแบบการเรียนการสอน, เสริมสร้างสมรรถนะ, การฝึกหัดทางปัญญา, นักศึกษาวิชาชีพครูการสอนภาษาจีน

บทคัดย่อ

บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลรูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญาของนักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน ซึ่งประกอบไปด้วย 1) ความรู้ความเข้าใจการออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอน 2) ทักษะการออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอน และ 3) เจตคติต่อวิชาชีพครู การทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน เป็นขั้นตอนตั้งแต่ ขั้นที่ 1 การเตรียมการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอน ไปจนถึงขึ้นที่ 2 ดำเนินการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอน ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักศึกษาวิชาชีพครู วิชาเอกการสอนภาษาจีน ที่เรียนในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีน คณะครุศาสตร์ ในสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มภาคเหนือ จำนวน 4 แห่ง จำแนกเป็นกลุ่มทดลอง จากการจับฉลากนักศึกษาเอกภาษาจีน ชั้นปีที่ 4 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย ที่ได้รับการสอนตามรูปแบบที่ผู้วิจัยได้พัฒนาขึ้น 30 คน และ กลุ่มควบคุม จากการจับฉลากนักศึกษาเอกภาษาจีน ชั้นปีที่ 4 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย ที่ได้รับการสอนแบบปกติ จำนวน 30 คน

ผลการวิจัย พบว่า การประเมินผลรูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการสอนภาษาจีน ตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูวิชาเอกการสอนภาษาจีน พบว่า

1. กลุ่มทดลองที่เป็นนักศึกษาวิชาชีพครูที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา มีค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้ความเข้าใจการออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอนโดยรวม สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้

2. กลุ่มทดลองที่เป็นนักศึกษาวิชาชีพครู ที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา มีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะ การออกแบบการสอนและการจัดการเรียนการสอนโดยรวม ในวิชาเอกคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ สังคมศึกษา ภาษาไทย และภาษาอังกฤษ และในทุกวิชาเอก สูงกว่ากลุ่มควบคุม ที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้

3. กลุ่มทดลองที่เป็นนักศึกษาวิชาชีพครู ที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนตามแนวคิดการฝึกหัดทางปัญญา โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนเจตคติต่อวิชาชีพครู โดยรวม สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้

เอกสารอ้างอิง

กัว เซ่าเหมย. (2560). เรียนภาษาจีนให้สนุก. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คส์.

ทิศนา แขมมณี. (2560). การจัดการเรียนรู้โดยผู้เรียนใช้การวิจัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นันทวัน สวัสดิ์ภูมิ. (2540). เส้นทางในการพัฒนาครูนักวิจัย : การวิจัยรายกรณีของครูดีเด่นระดับประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง. (2551). งานวิจัยด้านการรับใช้สังคม : การขับเคลื่อนการศึกษาสำหรับชาวจีน. อุตรดิตถ์ : สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

วัชรี เหล่มตระกูล. (2549). การพัฒนาโปรแกรมพัฒนาสมรรถภาพการสอนแบบเน้นกระบวนการคิดตามแนวทฤษฎีสติปัญญาสามศรสำหรับครูประจำการ (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิไล แสงเหมือนขวัญ. (2544). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะด้านคุณธรรมที่ประเมินโดยตนเอง ครูผู้สอนและเพื่อนร่วมชั้นเรียน (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สถาบันภาษาจีน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). บริหารงานการพัฒนาศักยภาพบุคคลเพื่อความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ : บริษัท ซัคเซส มีเดีย จำกัด.

สำนักงานสภาราชภัฏ. (2545). มาตรฐานการผลิตครู คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏ. กรุงเทพฯ : เอส แอนด์ จี กราฟฟิค.

Collins, Brown and Holum. (1987). Cognitive apprenticeship: Making thinking visible. American Educator, 15 (3), 6-11, 38-39.

Collins, A., Brown, J.S., and Newman, S.E. (1987). Situated Cognition and the Culture of Learning. Educational Researcher, 18(1), 32-42.

Corlett. (2001). Situated cognition : Social, semiotic, and psychological perspectives. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associated.

Manuel. (2005). Learning and instruction – theory into practice. 3rded. Upper Saddle River, NJ : Merrill.

Walker, D. P. (2015). Enhancing problem solving disposition, motivation and skills through cognitive apprenticeship. Doctoral Dissertation, Department of Technology Education, Graduate School, North Carolina State University