การพัฒนาระบบการสอนตามแนวคิดการเรียนแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนพุทธศตวรรษที่ 26 สำหรับกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดแพร่
คำสำคัญ:
การพัฒนาระบบการสอน, การเรียนแบบร่วมมือ, พัฒนาทักษะการเรียน, พุทธศตวรรษที่ 26บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบการสอนตามแนวคิดการเรียนแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนพุทธศตวรรษที่ 26 สำหรับกลุ่มสาระสังคมศึกษาและวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดแพร่ เป็นการวิจัยแบบพัฒนา กล่าวคือ การสำรวจ โดยสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น และการสัมภาษณ์ ผู้บริหารและคณะครู เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ และแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า
1. ผลการพัฒนาระบบการสอนตามแนวคิดการเรียนแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนพุทธศตวรรษที่ 26 สำหรับกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดแพร่ ได้พัฒนาขึ้นตามแนวคิดการจัดระบบ และการออกแบบระบบการสอน ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ คือ (1) องค์ประกอบที่ 1 การวิเคราะห์บริบท (2) องค์ประกอบที่ 2 การวิเคราะห์และกำหนดปัจจัยนำเข้า (3) องค์ประกอบที่ 3 การเตรียมความพร้อม (4) องค์ประกอบที่ 4 การจัดกิจกรรมการสอน โดยใช้กระบวนการแลกเปลี่ยนความรู้ (5) องค์ประกอบที่ 5 การประเมินผล (6) องค์ประกอบที่ 6 การสรุปผลผลการสอน (7) องค์ประกอบที่ 7 ผลผลิต และ (8) องค์ประกอบที่ 8 การตรวจสอบและปรับปรุงระบบ
2. นักเรียนมีความก้าวหน้าทางการเรียนผ่านระบบการสอนตามแนวคิดการเรียนแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนพุทธศตวรรษที่ 26 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
3. ผลการเปรียบเทียบพฤติกรรมการสร้างความรู้ทักษะพุทธศตวรรษที่ 26 ของนักเรียนหลังเรียนผ่านระบบการสอนสูงกว่าค่าเฉลี่ยก่อนการทคลองในทุกด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
4. นักเรียนมีความพึงพอใจต่อระบบการสอนตามแนวคิดการเรียนแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนพุทธศตวรรษที่ 26 อยู่ในระดับมาก โดยมีค่าเฉลี่ย 4.08
5. ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินรับรองระบบการสอนอยู่ในระดับมาก โดยมีค่าเฉลี่ย 4.08 และได้ให้ข้อสรุปเป็นเอกฉันท์ คือ "ระบบการสอนมีความเหมาะสมดีแล้ว"
เอกสารอ้างอิง
กมลรัตน์ เทอร์เนอร์. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาพยาบาล (วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต). ชลบุรี : วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดชลบุรี.
เขมณัฏฐ์ มิ่งศิริธรรม. (2554). การบูรณาการวิธีการเรียนแบบร่วมมือกับการเรียนร่วมกัน. วารสาร Veridian E-Journal SU. 4(1), 435-444.
ดนุภัค เชาว์ศรีกุล. (2558). การพัฒนาความสามารถในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). อุบลราชธานี : มหาวิยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
พระศักดิธัช สํวโร. (2563). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาพระพุทธศาสนากับศาสตร์สมัยใหม่. แพร่ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่.
ภูชิศ สถิตพงษ์. (2560). การพัฒนาระบบการสอนภูมิศาสตร์แบบภควันตภาพสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา.
สมควร นามสีฐาน และคณะ. (2561). การพัฒนานวัตกรรมการสอนสังคมศึกษาแนวพุทธในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 5(1), 82-95.
สุรพล พรมกุล. (2554). ระเบียบวิธีวิจัยทางรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
สุวิมล ติรกานันท์. (2555). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร

