การสร้างนวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน : การเตรียมความพร้อม การมีส่วนร่วม และการพัฒนาผู้ประกอบการ
คำสำคัญ:
นวัตกรรม, การท่องเที่ยวโดยชุมชน, เตรียมความพร้อม, การมีส่วนร่วม, ผู้ประกอบการบทคัดย่อ
การสร้างนวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนถือว่าเป็นสิ่งสำคัญในการพัฒนาการท่องเที่ยว ซึ่งนับได้ว่าเป็นรากฐานในการสร้างคุณค่าและความยั่งยืนแก่ทรัพยากรทางวัฒนธรรม วิถีชีวิต และทรัพยากรธรรมชาติในชุมชนท้องถิ่นนั้นๆ ทั้งยังเป็นการยกระดับนวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ความเป็นมาตรฐานทั้งในระดับชาติและระดับสากล ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญของการท่องเที่ยวโดยชุมชน เพราะนอกจากที่ชุมชนจะได้พัฒนาศักยภาพของตนเองและพื้นที่แล้ว ชุมชนยังได้รับความเชื่อมั่นจากผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว และนักท่องเที่ยวอิสระ ในการรับข้อมูลและความสามารถในการรองรับของชุมชนที่ได้มาตรฐานรองรับส่งผลให้การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นการท่องเที่ยวที่มีคุณภาพ ตลอดจนเกิดประโยชน์ในมิติที่หลากหลาย อันนำไปสู่การยกระดับระบบเศรษฐกิจฐานรากของชุมชนและเป็นที่ยอมรับในระดับสากล
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาชุมชน. (2561). เอกสารรายงานผลการสร้างกลุ่มสัมมาชีพชุมชนสู่การเป็นผู้ประกอบการชุมชน. เรียกใช้เมื่อ 2 สิงหาคม 2567 จาก https://chumchon.cdd.go.th
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพ ฯ : ศรีเมืองการพิมพ์.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2563). สร้างนวัตกรรมทางการศึกษาด้วยการสร้างนวัตกรรมผลกระทบสู่ความยั่งยืน. วารสารวิชาการผลประโยชน์แห่งชาติ, 1(1), 58-65.
ชัยรัตน์ จุสปาโล และคณะ. (2563). การเสริมสร้างศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างมีส่วนร่วมบนฐานอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวในพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม
ชูศักดิ์ อินทมนต์ และศรัณยา เลิศพุทธรักษ์. (2562). รูปแบบการจัดการธุรกิจนวัตกรรมโฮมสเตย์ในชุมชนสำหรับนักท่องเที่ยว. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 39(6) , 85-103.
ประยูร อิมิวัตร์, นำขวัญ วงศ์ประทุม, กฤษณะ สมควร และอรุณี อินเทพ. (2562). นวัตกรรมการจัดการการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชนตามแนวทางประชารัฐ ในอำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 7(2), 145-156.
มาลิณี ศรีไมตรี. (2559). การพัฒนารูปแบบและศักยภาพของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามอัตลักษณ์ของท้องถิ่นสู่นักท่องเที่ยวจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 11(2), 53-65.
รัชมงคล ทองหล่อ และคณะ. (2562). นวัตกรรมทางธุรกิจของผู้ประกอบการธุรกิจเดอะมูน โฮสเทล : การศึกษาเพื่อสร้างทฤษฎีฐานราก. Veridian E-Journal,Silpakorn UniversityISSN Humanities, Social Sciences and arts, 12(3) , 183-198.
รุ่งรวี จิตภักดี. (2566). นวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพ ฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรพงศ์ ผูกภู่ และคณะ. (2564). รูปแบบการพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาพื้นที่ต้นแบบชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
ศิรินทิพย์ กุลจิตรจรี และสุภัทรศักดิ์ คำสามารถ. (2563). นวัตกรรมการจัดการธุรกิจเพื่อสังคมในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 4(3), 217-232.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2558). Community-based Tourism ท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โค คูน แอนด์ โค
อาคีรา ราชเวียง . (2560). อนาคตผู้ประกอบการในยุค 4.0. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ 12(2), 79-88.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
