วารสารดนตรีบ้านสมเด็จฯ

ส่วนหน้าของวารสาร

วิทยาลัยการดนตรี — 2026-07-08

ส่วนหน้าของวารสารดนตรีบ้านสมเด็จฯ ปีที่ 8 ฉบับที่ 2

การขับร้องแบบแคนอนร่วมกับการสร้างจังหวะด้วยร่างกายในเพลงรำวงเพื่อการเรียนรู้เชิงบูรณาการของผู้สูงอายุ

จันทนา คชประเสริฐ — 2026-07-08

บทความนี้นำเสนอแนวทางการพัฒนากิจกรรมดนตรีเพื่อผู้สูงอายุ โดยประยุกต์การขับร้องแบบแคนอนร่วมกับการสร้างจังหวะด้วยร่างกาย ผ่านเพลงรำวงในรูปแบบเมดเลย์จำนวน 5 เพลง ได้แก่ เพลงช่อมาลี ยวนย่าเหล หล่อจริงนะดารา ตามองตา และใกล้เข้ามาอีกนิด ถูกออกแบบให้สอดคล้องกับบริบทวัฒนธรรมดนตรีไทยและศักยภาพทางกายภาพของผู้สูงอายุ กระบวนการจัดกิจกรรมเน้นความมีส่วนร่วม การฝึกประสานเสียง และการเคลื่อนไหวปลอดภัย โดยมุ่งพัฒนาทักษะด้านการรับรู้ การเคลื่อนไหว และความสัมพันธ์ทางสังคม ผลจากการทดลองใช้ในโครงการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตแสดงให้เห็นว่าผู้เข้าร่วมมีระดับความพึงพอใจสูง และเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกทั้งในด้านจิตใจ ร่างกาย และความสัมพันธ์กับผู้อื่น ผลการดำเนินกิจกรรมพบว่า ผู้เข้าร่วมมีระดับความพึงพอใจในภาพรวมอยู่ในระดับสูง โดยมีค่าเฉลี่ยด้านการฝึกร่วมกับผู้อื่นสูงสุด (4.7) รองลงมาคือด้านความสนุก (4.6) ด้านความเข้าใจเนื้อหา (4.5) ด้านผลต่ออารมณ์ (4.4) และด้านผลต่อทักษะทางกาย (4.3) แสดงให้เห็นถึงการส่งเสริมการเรียนรู้เชิงบูรณาการอย่างเหมาะสมกับบริบทวัฒนธรรมดนตรีไทย

พื้นที่เสียงดนตรีไทยในสังคมเมือง: เครื่องมือวิจัยทางดนตรี

ฑีฆภัส สนธินุช — 2026-07-08

บทความนี้มุ่งอธิบายพลวัตของดนตรีไทยในสังคมเมือง ผ่านแนวคิดเรื่อง“พื้นที่เสียงดนตรี” ซึ่งได้ศึกษาข้อมูลระหว่างปี พ.ศ.2567-2569 ในพื้นที่กรุงเทพมหานครชี้ให้เห็นว่าเสียงดนตรีไทยสามารถเกิดขึ้น เคลื่อนย้าย และแปรรูปได้ตามเงื่อนไขการเปลี่ยนแปลงของเมือง ทั้งในมิติความหมาย การปฏิบัติ และการจัดการพื้นที่วัฒนธรรมร่วมสมัย ปรากฏการณ์ดังกล่าวทำให้การศึกษาดนตรีไทยในเมืองไม่อาจจำกัดอยู่เพียงตัวบทเพลงหรือรูปแบบการบรรเลง หากต้องพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน บริบทการรับฟัง บทบาทของพื้นที่ และความคาดหวังของผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง โดยเฉพาะใน “พื้นที่วัฒนธรรม” ที่พบช่องว่างการสื่อสารระหว่าง ผู้แสดงกับผู้ชม นักท่องเที่ยวควบคู่กับแรงกดดันให้สร้างสรรค์รูปแบบร่วมสมัย บทความจึงเสนอให้พื้นที่เสียงดนตรี ทำหน้าที่เป็นแกนกลาง ในการพัฒนาเครื่องมือวิจัยทางดนตรีแบบบูรณาการ โดยใช้เป็นหน่วยวิเคราะห์ที่เชื่อมเครื่องมือภาคสนามเชิงคุณภาพ การวิเคราะห์เสียงและการแสดง เครื่องมือเชิงพื้นที่และเครือข่าย ตลอดจนการพิจารณานโยบายและคุณค่าทางวัฒนธรรม เพื่อให้การเก็บข้อมูลและการวิเคราะห์สามารถเปรียบเทียบข้ามบริบทได้อย่างเป็นระบบ และยกระดับการวิจัยจากการบรรยายกรณีศึกษาไปสู่การอธิบายโครงสร้างและพลวัตของดนตรีไทยในเมืองอย่างตรวจสอบได้

ดนตรีแจ๊สกับการสร้างพื้นที่สร้างสรรค์ : กรณีศึกษาวงเยาวชนบิ๊กแบนด์พัทลุง

วิชญะ เรืองรักษ์ — 2026-07-08

บทความนี้มุ่งศึกษาบทบาทของดนตรีแจ๊ส โดยเฉพาะรูปแบบบิ๊กแบนด์ ในฐานะเครื่องมือพัฒนาเยาวชนและขับเคลื่อนพื้นที่วัฒนธรรมร่วมสมัยในระดับท้องถิ่น โดยนำกรณีศึกษา วงเยาวชนบิ๊กแบนด์พัทลุง มาอธิบายกระบวนการจัด การเรียนรู้ การสร้างเครือข่ายครูดนตรี และการออกแบบกิจกรรมที่ส่งเสริมทักษะดนตรีควบคู่กับการพัฒนาคุณลักษณะด้านความรับผิดชอบ วินัย และการทำงานเป็นทีม บทความชี้ให้เห็นว่าการรวมวงบิ๊กแบนด์มิได้เป็นเพียงกิจกรรมทางดนตรี หากแต่เป็น “พื้นที่ทางวัฒนธรรม” ที่เปิดโอกาสให้เยาวชนได้แสดงศักยภาพ เรียนรู้การอยู่ร่วมกันในสังคม และเชื่อมโยงรากเหง้าทางวัฒนธรรมท้องถิ่นกับดนตรีร่วมสมัย นอกจากนี้ โครงการยังมีบทบาทในการลดช่องว่างทางโอกาสทางการศึกษา สร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เยาวชน และสนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อันนำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของจังหวัดพัทลุงอย่างยั่งยืน ผลการดำเนินงานสะท้อนให้เห็นถึงศักยภาพของดนตรีแจ๊สในฐานะกลไกการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และการสร้างอัตลักษณ์ท้องถิ่นที่เข้มแข็งในบริบทสังคมไทยร่วมสมัย

บทบาทของดนตรีต่อความสัมพันธ์ไทย–เยอรมนี ภายใต้การทูตนอกช่องทางปกติ

สิริณัฐ อ่อนทอง — 2026-07-08

บทความนี้นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของดนตรีในฐานะเครื่องมือเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยและสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ภายใต้กรอบแนวคิดการทูตนอกช่องทางปกติ (Track II Diplomacy) โดยใช้วิธีดำเนินการผ่านการสัมภาษณ์และการลงพื้นที่เก็บประสบการณ์จริง ผลการเก็บข้อมูลพบว่า ดนตรีทำหน้าที่เป็นสื่อกลางที่มีประสิทธิภาพในการเชื่อมโยงความเข้าใจในระดับประชาชนสู่ประชาชน (People-to-People) โดยผ่านกิจกรรมการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมดนตรี ซึ่งช่วยลดช่องว่างทางวัฒนธรรมและสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นนอกเหนือจากการทูตในระดับรัฐบาล การลงพื้นที่สะท้อนให้เห็นว่าความร่วมมือด้านดนตรีไทย-เยอรมัน ไม่เพียงแต่เป็นการแลกเปลี่ยนทางสุนทรียศาสตร์ แต่ยังเป็นยุทธศาสตร์สำคัญในการสร้างพื้นที่ทางการทูตที่ยืดหยุ่นและยั่งยืน

การพัฒนาชุดกิจกรรมห้องเรียนกลับด้านเพื่อเสริมทักษะ การเป่าขลุ่ยเพียงออสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

พศิกา นรสิงห์ — 2026-07-08

การวิจัยเป็นการพัฒนาชุดกิจกรรมห้องเรียนกลับด้านเพื่อเสริมทักษะการเป่าขลุ่ยเพียงออสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้นโดยใช้รูปแบบการทดลองกลุ่มเดียว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนา และประเมินประสิทธิภาพของชุดกิจกรรมห้องเรียนกลับด้านเพื่อเสริมทักษะการเป่าขลุ่ยเพียงออสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ให้เป็นไปตามเกณฑ์ที่มีประสิทธิภาพ 80/80 กลุ่มตัวอย่าง คือผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ปีการศึกษา 2568 โรงเรียนวัดโป่งแค จำนวน 22 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เนื่องจากเป็นผู้เรียนที่กำลังเรียนในรายวิชาดนตรี และสามารถเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนรู้ได้ครบตลอดระยะเวลาการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยชุดกิจกรรมห้องเรียนกลับด้านเพื่อเสริมทักษะการเป่าขลุ่ยเพียงออจำนวน 6 ชุดกิจกรรม แบบทดสอบระหว่างเรียน-หลังเรียน แบบประเมินทักษะปฏิบัติ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบประสิทธิภาพตามเกณฑ์ E1/E2 = 80/80 ผลการวิจัยพบว่า ชุดกิจกรรมห้องเรียนกลับด้านมีประสิทธิภาพ เท่ากับ 84.98/86.14 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้

การหาประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะการปฏิบัติเครื่องดนตรีขลุ่ยหลิบ วิชาดนตรีไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3

สุนันทา ใจดี — 2026-07-08

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะ=การปฏิบัติเครื่องดนตรีขลุ่ยหลิบ วิชาดนตรีไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ที่กำหนด 85/85 และเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาดนตรีไทย ก่อนและหลังเรียน โดยใช้แบบฝึกทักษะการปฏิบัติเครื่องดนตรี
ขลุ่ยหลิบ กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โครงการหลักสูตรภาคภาษาอังกฤษ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม) ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 50 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1. แผนการจัด=การเรียนรู้การปฏิบัติเครื่องดนตรีขลุ่ยหลิบ 2. แบบฝึกทักษะการปฏิบัติเครื่องดนตรีขลุ่ยหลิบ 3. แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ (t-test) แบบ dependent และ independent
ผลการวิจัยพบว่า แบบฝึกทักษะการปฏิบัติเครื่องดนตรีขลุ่ยหลิบ วิชาดนตรีไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 มีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือ 98.71/94.85 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาดนตรีไทย ของนักเรียนที่ใช้แบบฝึกทักษะการปฏิบัติเครื่องดนตรีขลุ่ยหลิบ มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

กระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงระนาดเอกของอาจารย์วัชรากร บุญเพ็ง

ศศิวิมล สังข์กล่ำ — 2026-07-08

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงระนาดเอกของอาจารย์วัชรากร บุญเพ็ง โดยวิธีการดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวม ข้อมูลโดยการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์

ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงระนาดเอกของอาจารย์วัชรากร บุญเพ็ง แบ่งออกเป็น 4 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านผู้สอน พบว่าอาจารย์วัชรากร บุญเพ็ง มีความสามารถด้านการบรรเลงระนาดเอก โดยเฉพาะด้านการแปรทำนอง หรือรู้จักเลือกทำนองเพลงที่มีความเหมาะสมกับการบรรเลงระนาดในเพลงและโอกาสต่างๆ ได้อย่างเหมาะสม เนื่องจากได้รับการถ่ายทอดความรู้จากผู้เชี่ยวชาญด้านการบรรเลงระนาดเอกหลายท่าน 2) ด้านผู้เรียน พบว่า เป็นผู้ที่ต้องการศึกษาต่อในสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ โดยมีการคัดเลือกตามระบบที่กำหนด และ มีความสามารถด้านการบรรเลงระนาดเอก โดยจะต้องเป็นผู้มีความพร้อมทั้งด้านร่างกาย สติปัญญา และจิตใจ เพื่อนำไปสู่การถ่ายทอดได้อย่างถูกต้องและเหมาะสม 3) ด้านเนื้อหา พบว่ามีการถ่ายทอดความรู้ด้านการบรรเลงระนาดเอกในเพลงประเภท เพลงพื้นฐาน เพลงทั่วไป เพลงพิเศษ และเพลงเดี่ยว ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้เรียนแต่ละคน และ 4) ด้านการเรียนการสอน พบว่า เป็นการสอนแบบสาธิตและให้ผู้เรียนปฏิบัติตาม เปิดโอกาสให้ผู้เรียนคิดโดยมีครูผู้สอนคอยให้คำแนะนำและดูแลอย่างใกล้ชิด การเรียนการสอนจะเป็นการเน้นย้ำให้ผู้เรียนเกิดกระบวนการเรียนรู้ผ่านกระบวนการฝึกซ้อมอย่างซ้ำไปซ้ำมา โดยมีครูผู้สอนประเมินผลจากการสังเกตพัฒนาการอย่างสม่ำเสมอ

แนวทางการสร้างสรรค์วิธีการบรรเลงและบทเพลง สำหรับซอสี่สายและซอห้าสาย บ้านพาทยกุล เขตคลองสาน

สุรพงษ์ บ้านไกรทอง — 2026-07-08

การศึกษาวิจัยเรื่อง “แนวทางการสร้างสรรค์วิธีการบรรเลงและบทเพลงสำหรับซอสี่สายและซอห้าสาย บ้านพาทยกุล เขตคลองสาน” เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาแนวทางการสร้างสรรค์วิธีการบรรเลงสำหรับซอสี่สายและซอห้าสาย บ้านพาทยกุล เขตคลองสาน 2. เพื่อสร้างสรรค์บทเพลงสำหรับซอสี่สายและซอห้าสาย บ้านพาทยกุล เขตคลองสาน โดยใช้กระบวนการสัมภาษณ์เพื่อเก็บข้อมูล และกระบวรการสร้างสรรค์ทางดุริยางคศิลป์ไทย ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการสร้างสรรค์วิธีการบรรเลงสำหรับซอสี่สายและห้าสาย มี 4 แนวทาง ประกอบด้วย 1. ทางบรรเลงและแนวทางการสร้างสรรค์บทเพลงสำหรับซอสี่สายและซอห้าสาย มักใช้ทางซอสามสายเป็นพื้นฐาน เนื่องจากซอทั้งสองประเภทพัฒนามาจากซอสามสาย 2. ซอสี่สาย มีการเพิ่มสายในทางสูงมากกว่า
ซอสามสาย มีช่วงเสียงสูงกว่าซอสามสายไปอีก 3 เสียง คือ มํ ฟํ ซํ 3. ซอห้าสายมีการเพิ่มสายในทางต่ำมากกว่าซอสี่สาย มีช่วงเสียงต่ำกว่าซอสี่สาย 3 เสียง คือ
ซฺ ฟฺ มฺ 3. กลวิธีสำหรับการบรรเลงซอสี่สายและซอห้าสายมักใช้กลวิธีคล้ายซอสามสายโดยซอสี่สายและซอห้าสายสามารถรูดเสียงเพื่อสร้างเสียงพิเศษเพิ่มขึ้นไปได้อีก 4-5 เสียง 4. การสร้างสรรค์ผลงานซอสี่สายและซอห้าจึงสามารถสร้างสรรค์โดยใช้ช่วงเสียงที่เพิ่มมาให้เกิดอรรถรสของโน้ตเพลง ทางเพลงที่แตกต่างจากทางซอสามสายได้

การสร้างสรรค์ผลงานทางดุริยางคศิลป์ ผู้วิจัยได้คัดเลือกบทเพลงสำหรับทดลองแนวทางในการสร้างสรรค์จำนวน 3 บทเพลง ได้แก่ เพลงบุหลันลอยเลื่อน สองชั้นเพลงที่ได้รับความนิยมสำหรับการบรรเลงเดี่ยวซอสามสาย เพลงพลับพลาชัย สองชั้น ผลงานเพลงของครูเตือน พาทยกุลและได้ทำทางบรรเลงสำหรับซอสี่สายไว้ และเพลงพันธุ์ฝรั่ง สองชั้น เป็นบทเพลงที่ยังไม่มีการสร้างสรรค์ทางเดี่ยวซอสามสายซอสี่สาย ซอห้าสายมาก่อน ซึ่งผลงานสร้างสรรค์นี้ได้สร้างสรรค์จากผลการวิจัยซึ่งสามารถสะท้อนถึงสุนทรียภาพที่เกิดจากเสียงของซอสี่สายและซอห้าสายอันแตกต่างจากซอสามสาย เพื่อเป็นแนวทางให้ผู้ที่สนใจศึกษาวิธีการบรรเลงซอสี่สาย ซอห้าสายได้ศึกษา วิพากษ์ วิจารณ์ และพัฒนาผลงานต่อไป

วงป้าดก๊องคณะเชียงยืน จังหวัดเชียงใหม่

ประสิทธิ์ คำปิงชัย — 2026-07-08

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาประวัติและพัฒนาการของวงป้าดก๊องคณะเชียงยืน จังหวัดเชียงใหม่ (2) ศึกษาบทบาทของวงป้าดก๊องคณะเชียงยืนที่มีต่อสังคมวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพตามแนวทางปรากฏการณ์วิทยา ผลวิจัยพบว่า วงป้าดก๊องคณะเชียงยืนก่อตั้งขึ้นราวปี พ.ศ. 2490 เพื่ออนุรักษ์ดนตรีพื้นบ้านและฟื้นฟูพิธีกรรมล้านนาโดยเฉพาะพิธีฟ้อนผีเม็ง วงได้รับอิทธิพลจากดนตรีปี่พาทย์ภาคกลางในสมัยพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ผ่านการถ่ายทอดจากครูรอด อักษรทับ โดยนำเครื่องดนตรีภาคกลางมาผสมผสานกับเครื่องดนตรีล้านนาแต่ยังคงรักษาโครงสร้างการประสมวงและสำเนียงดั้งเดิม ปัจจุบันวงป้าดก๊องคณะเชียงยืนเป็นวงเดียวในจังหวัดเชียงใหม่ที่ยังคงรักษารูปแบบการบรรเลงโดยไม่นำเครื่องดนตรีสากลเข้ามาประสมวง ด้านการถ่ายทอดองค์ความรู้ดำเนินในลักษณะมุขปาฐะที่ผสานกับเครือข่ายชุมชน ซึ่งเอกลักษณ์ของวงสะท้อนผ่านบทเพลงพิธีกรรมต้นแบบ ได้แก่ เพลงฉัตร เพลงกุลา เพลงลงข่วง และเพลงผีมดกินน้ำมะพร้าว โดยวงมีบทบาทสำคัญในฐานะผู้นำพิธีกรรมฟ้อนผีเม็งที่เชื่อมโยงโลกมนุษย์กับโลกวิญญาณ ตลอดจนพิธีกรรมทางศาสนาและงานประเพณีต่าง ๆ การดำรงอยู่ของวงจึงสะท้อนให้เห็นถึงพลังของชุมชนในการธำรงมรดกทางดนตรีที่มีคุณค่าทางจิตวิญญาณและวัฒนธรรมล้านนาอย่างลึกซึ้งและยั่งยืน

วิเคราะห์แนวคิดการใช้จังหวะดนตรีพื้นบ้าน ในบทเพลงของ เนบอยชา โยวาน ชิฟโควิช

ณัฐกร ภูสอดสี — 2026-07-08

การวิจัยเรื่อง “วิเคราะห์แนวคิดการใช้จังหวะดนตรีพื้นบ้านในบทเพลงของ เนบอยชา โยวาน ชิฟโควิช โดยผู้วิจัยได้ศึกษาประวัติและแนวคิดการประพันธ์ของผู้ประพันธ์ รวมถึงศึกษาวรรณกรรมดนตรีคลาสสิกและวรรณกรรมสำหรับมาริมบาที่มีการใช้แนวคิดจังหวะดนตรีพื้นบ้าน จากนั้นคัดเลือกบทเพลงจำนวน 3 บท ได้แก่ 1. Ultimatum I 2. Ilijaš และ 3. Uneven Souls มาวิเคราะห์ลักษณะการใช้จังหวะเต้นรำพื้นบ้านของคาบสมุทรบอลข่าน” มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แนวคิดการใช้จังหวะดนตรีพื้นบ้านของเนบอยชา โยวาน ชิฟโควิช และเพื่อแสดงเดี่ยวพร้อมเผยแพร่บทเพลงต่อหน้าสาธารณชน วิธีดำเนินการวิจัยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสาร หนังสือ งานวิจัย เว็บไซต์ และการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ ร่วมกับการวิเคราะห์โน้ตเพลงและการฝึกซ้อมเพื่อการแสดง ผู้วิจัยได้ศึกษารูปแบบอัตราจังหวะซ้อนและการแบ่งจังหวะย่อยของดนตรีพื้นบ้านบอลข่าน เช่น 5/8, 7/8, 9/8, 11/8, 13/8 และ 15/8 รวมถึงนำแนวคิดดังกล่าวมาประยุกต์ใช้ในการฝึกซ้อมและการแสดงจริง

ผลการวิจัยพบว่า บทเพลงของเนบอยชา โยวาน ชิฟโควิช มีการนำแนวคิดจังหวะดนตรีพื้นบ้านของคาบสมุทรบอลข่านมาใช้เป็นองค์ประกอบสำคัญ ในการประพันธ์ โดยมีการใช้อัตราจังหวะซ้อนและการแบ่งจังหวะย่อยที่หลากหลาย ซึ่งสะท้อนลักษณะเฉพาะของการเต้นรำพื้นบ้านในแต่ละภูมิภาค ส่งผลให้บทเพลงมีเอกลักษณ์ทางจังหวะและสร้างความแปลกใหม่ในการบรรเลง นอกจากนี้ การทำความเข้าใจรูปแบบจังหวะย่อยและแนวคิดจังหวะสั้น – ยาวของดนตรีบอลข่าน ยังช่วยให้ผู้บรรเลงสามารถฝึกซ้อมและบรรเลงบทเพลงได้อย่างถูกต้องและ มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น